Wśród tych niezliczonych identycznych sylwetek znajdowała się jedna osoba, której umysł był inny – ale jeszcze o tym nie wiedziała. Mira-37, jak wszyscy, zaczynała dzień od tego samego powitania od Systemu:
„Dzień dobry, obywatelu. Twoje zadanie na dziś to…”.
Mira żyła jak reszta klonów – mechanicznie. Ale pewnego dnia coś się zmieniło. Gdy pracowała nad rutynowym zadaniem w laboratorium genetycznym, natrafiła na plik nazwany "Genesis", ukryty głęboko w systemie komputerowym. Kliknęła na niego z ciekawości, a ekran wypełniły obrazy i słowa, które zburzyły jej dotychczasowy świat.
Na zdjęciach widniały twarze, różne twarze. Ludzie o odmiennych rysach, kolorach skóry, włosach i oczach. Dokumentacja opisywała istoty, które nazywano "Oryginałami". Były to pierwowzory klonów, ludzie, którzy istnieli przed powstaniem Systemu.
Mira poczuła dziwne uczucie – jakby coś głęboko w niej wołało. Po raz pierwszy zadała sobie pytanie, którego klonom nie wolno było zadawać:
Kim ja jestem?
Tej nocy Mira nie mogła spać. Obraz twarzy z pliku "Genesis" nie dawał jej spokoju. Wstała z łóżka i zaczęła grzebać w archiwach Systemu, ryzykując wykrycie. Odkryła coś szokującego: kiedyś świat był pełen różnorodności, a klonowanie stało się narzędziem władzy, by wyeliminować konflikty, które wynikały z ludzkiej odmienności. Wszyscy, którzy opierali się tej wizji, zostali… wymazani.
Mira zaczęła zauważać drobne różnice między klonami w jej otoczeniu. Jedna osoba miała minimalnie inny odcień skóry, inna mówiła z ledwo zauważalnym akcentem. Czy to możliwe, że System nie był tak doskonały, jak twierdził? Czy istniało więcej takich jak ona – klonów, które zaczynały się budzić?
W kolejnych dniach Mira próbowała nawiązać kontakt z innymi, którzy wydawali się różni. Jednak każdy, z kim rozmawiała, szybko powracał do mechanicznych odpowiedzi. Mira czuła narastającą izolację, aż pewnego wieczoru usłyszała szept w ciemnym zaułku:
„Też to widzisz?”.
Był to Kai-12, technik z niższych poziomów miasta. Jego oczy zdradzały coś, czego Mira nie widziała u nikogo innego – strach i determinację. Kai ujawnił, że od dawna wiedział o prawdzie, ale bał się działać. System był wszechobecny, a każda próba buntu kończyła się „recyklingiem” – procesem wymazywania pamięci.
„Jest miejsce, gdzie możemy się ukryć” – powiedział Kai, podając Mirze starą mapę miasta. „Podziemia Luminy. Tam wszystko się zaczęło, tam też możemy znaleźć odpowiedzi”.
Mira wiedziała, że decyzja o ucieczce będzie nieodwracalna. Jeżeli System dowie się o jej działaniach, nie będzie już odwrotu. Jednak pierwszy raz w życiu czuła, że ma coś, o co warto walczyć – prawdę o świecie, o ludziach, i być może o samej sobie.
To był dopiero początek.
Pierwszy odcinek kończy się sceną, w której Mira i Kai znikają w podziemnym tunelu, a za nimi rozbrzmiewają alarmy Systemu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz